verhuizen, het is toch een klucht.

verhuizen, het is toch een klucht.

posted in: Random | 0

We gingen eens verhuizen. Een koophuis, waarover later meer. We woonden benepen en gingen er dus vlotjes van uit dat inpakken niet bepaald tijdrovend zou zijn. Dat was buiten de uitpuilende alles gerekend natuurlijk. De weinige kasten en schuiven die we bezaten zaten bomvol (al dan niet nuttige) rommel. Dan werden er dozen aangebracht aan de kilo.

Maar neet gij, in deze stapel karton past écht wel alles. Ah. Nee. Shit. Dan maar meer dozen. En kratten. En maar neet gij, 20 kratten, da’s toch veel teveel. Haha. Zo ging het wel even voort. Met alcoholstiften die verdwenen. Met tape die zichzelf in duizend bochten wrong. Met frustratie als er weer eens een kat op de doos zat waar ge een andere wou opzetten. Of wanneer dezelfde kat op de doos springt die ge wilt zetten op de plaats waar zij net zaten.

katten en dozen

En zo kwam het dat we leefden tussen de dozen. Elke hoek van elke kamer was wel bekleed met een stapel karton. Moesten we er nog energie voor gehad hebben, waarlijks, we hadden een fort gebouwd. Maar helaas, al onze energie stak al in onze dozen. Onze katten leefden zich anders wel volledig uit. Van doos naar doos naar kast en doos. Ik denk dat de moederplaneet van de kat gemaakt is uit karton. Zoals in The Science of Sleep. Dat ze daarom zo compleet stapel worden van een simpele doos.

En dan kwam de dag. Eigenlijk zelfs de dag tevoren. Een dag vroeger begonnen, van Zaventem naar Mechelen. Dat viel nog mee. De dag erna was al minder. Alles stram en stroef. Toch maar op en neer. Op de lange duur liet elke spier van zich weten.

Maar alles moest aan kant. Bezig met een ding en afgeleid door het andere. Het opbouwen van een belachelijk slaaptekort. De avonden te kort en de ochtenden te druk in mijn hoofd wanneer ik wakker werd.

En dan was er de zondag waar we even konden puffen. En het weekend erna, waarin we eindelijk genoten. De toffe buurtwinkels en de weg langs het water. Het dutje in de tuinstoel, dat wat langer duurde dan voorzien. En de lente die door de hof kruipt.

Ik wil het nooit meer doen dat verhuizen. Wel woordeloos gelukkig over naar waar het ons gebracht heeft.

rodere dendrons