tuesday bloody tuesday

posted in: Column | 0

Al van zolang ik me kan herinneren zijn maandagen –unlike popular opinion- niet mijn grootste baaldagen. De donderwolken en het onmiskenbare Murphy’s Law gevoel hangen steeds over mijn dinsdagen. Rottige, hatelijke, ochtendhumeurige en alles-loopt-mis dagen van de week.

Vandaag was het niet anders. Nog helemaal slaapdronken word ik wakker in de volle overtuiging dat ik nog zeker 18 zalige snoozeminuten op de conto heb staan. Een tweede blik op de klok weet me te vertellen dat ik nog net een klein kwartiertje heb om me op te frissen, op te tutten, in mijn kleren te hijsen en de deur uit te hollen.

In sneltreintempo gooi ik wat water in mijn gezicht, spring ik in mijn kleren die naar goede gewoonte gelukkig al klaarliggen, tem ik mijn haar tot een redelijk aanvaardbare dos en doe ik de nodige plamuurwerken om de ‘komaan-kruip-nu-toch-echt-eens-wat-vroeger-u-bed-in-wallen’ zo goed en zo kwaad mogelijk te verdoezelen.

Op een snelstappas waar menig nordic walker jaloers op zou zijn begeef ik me op weg naar het station. Ha, deze dinsdag kan me niks maken, ik ben verdorie nog op tijd op het perron!

Maar dan! Onheil! Blijkt dat mijn trein niet aangegeven staat op het bord en dat de eerste trein waar ik wel kan opspringen al met een kwartier vertraging wordt aangekondigd. Fanfreakingtastic. Logica der logica moet mijn directe trein wachten tot meneer IC-met-vertraging het station is gepasseerd dus daar kan ik dan ook meteen naar fluiten.

Dan toch maar mijn kans wagen en de IC nemen die toch nog net op tijd in Antwerpen zou moeten geraken. Normaal gezien alleszins, maar dus niet op deze verdomde dinsdagochtend. De trein houdt halt in Antwerpen Berchem en door de luidspreker klinkt volgende nasale boodschap:

“Beste reiziger, omwille van de reeds opgelopen vertraging zal deze trein niet doorrijden tot in Antwerpen Centraal. Bedankt voor uw begrip.”

Bedankt voor uw begrip? Trekt u plan en zoek zelf een verbinding zult ge bedoelen meneer de kaartjesknipper! Enter 200 mensen die allemaal dezelfde trap afmoeten en die dat allemaal uiteraard als eerste willen verwezenlijken. En in hun haast blijkbaar vergeten dat de beste manier om dat te bereiken niet meteen het kinderachtige duw- en trekwerk is, maar dat gewoon een beetje depecheren al een heel eind helpt.

In een slakkengang lopen we bijna ceremonieel de trappen af en belanden we eindelijk allemaal op het andere perron. Uiteraard blijkt de wachtende trein amper voorzien op zoveel overstapgeweld maar hoe dan ook, we zijn terug onderweg. Eens aangekomen in Antwerpen Centraal blijkt dat ik niet vlakbij de metro aankom zoals verwacht maar dat ik eerst nog drie verdiepingen moet zakken.

Enter weerom dezelfde 200 reizigers met hetzelfde plan en die deze keer als eerste op een roltrap willen belanden, terwijl er aan de overkant een eenzame trap naar beneden rolt. Dan maar wat omweg en uiteindelijk belanden we dan toch op de metro die VERRASSING oh welgekome verrassing ook nog eens stampvol zit. Een verdomde sardine heeft meer ruimte in zijn blikken doos. Aan mijn halte barst ik door de deuren en hoop ik dat deze dinsdag niet te lang meer zal duren. Ijdele hoop, het is 8.30u…