Met blutsen en builen

Met blutsen en builen

posted in: Random | 0

Gravity plays favourites, I know it cause I saw… Ikke en de zwaartekracht zijn niet zo’n beste maatjes. Of net wel, het is maar hoe je het bekijkt. We komen alvast vaak met mekaar in contact, al is het voor mij meestal een minder fijne ontmoeting. Ik denk dat den Isaac eens bedenkelijk zou kijken en een uitzonderingsregel op zijn theorie zou moeten uitwerken, speciaal voor ondergetekende. Want naar boven vallen, dat bestaat dus wel he. True story!

Yo-Win-This-Time.Gravity

Ik kan me geen tijd herinneren dat ik eens volkomen blauwe plek-loos door het leven kon schrijden. Misschien is het inherente lompheid die me kwelt, of eerder mijn hoge verstrooide-professor-gehalte. Wat het ook moge zijn, ik loop overal tegenaan. Hoge of lage obstakels, een smalle of brede deuropening, welke hindernis dan ook die mijn pad verspert, wees maar zeker dat ik ze van dichtbij leer kennen.

Mijn heupen, bovenbenen en schenen hebben het het ergst te verduren. De hoek van een bureau of de pooltafel op het werk, een verkeerde inschatting van de breedte van de deuropening, het mag los of vaststaan, ik weet het wel te vinden. Er loopt ook iets verkeerd met mijn voeten. Zoals de meeste mensen heb ik er maar twee, maar soms lijkt het alsof het er een 20tal zijn die allemaal om de aandacht van de aardbodem vechten. Het is onwaarschijnlijk hoe vaak ik over mijn eigen voeten struikel.

pole

En zet verdorie geen palen of verkeersborden op mijn pad. De geschiedenis leert me dat palen en ik geen goeie vrienden zijn, hoe vaak ik ze ook een kuske mag willen geven. Als hoop-en-al tweejarige liep mijn enthousiaste zelf al eens tegen de wasdraad in de tuin, met een epische buil tot gevolg. Daar wordt tot op vandaag nog mee gelachen. Op schoolreizen liep ik ze ook niet mis. Hoe vaak ik vogeltjes heb zien ronddansen, ik kan het niet meer tellen.

Heb ik het al gehad over deuren? Een gevaar is het! Blijf ik niet met een of ander aanhangsel aan de klink hangen, dan loop ik er wel tegenaan. Ik ben er ooit in geslaagd om tegen de zijkant van een openstaande deur te lopen, met net geen blauw oog tot gevolg.

van de trap vallen

Trappen. Die zijn nog het ergste. Die hebben het pas écht op mij gemunt. Als ik een aartsvijand heb, dan is het sowieso een trap. Als kleine totter rolde ik (neem dat gerust letterlijk) al van de keldertrap om nog net op tijd opgevangen te worden door de mama. Dat van dat naar boven vallen, da’s ook altijd op trappen. Ik kan er op uitschuiven, treden missen en er mijn tenen tegen stoten in het op- en neergaan, you name it, I’ve done it. Moest mijn vriend niet zo’n zachtaardig persoon zijn, ik denk dat de mensen zich toch vragen zouden beginnen stellen, door al die “deuren waar ik tegenloop” en “trappen waar ik afval”. Jaja, zouden ze zeggen. Ochère dat meiske.

I5739

Als ik mij ergens aan kan verbranden trouwens, dan zal ik het me zeker niet laten! Warme dingen en ik, wij hebben een rare relatie. Ergens in mij moet er een defect zijn aan mijn oerinstinct dat zegt dat je beter van hete dingen weg kan blijven. Voelen of een pan (of strijkijzer!) warm is, of een overschaal verzetten dat doet ge toch met uw blote handen? Ah, jullie niet?

Het is eigenlijk best verrassend hoe (hout vasthouden) weinig grote letsels mijn klungelige lijf al te verwerken heeft gekregen. Een gebroken sleutelbeen op mijn 12e door hectisch lopen op de speelplaats en een gescheurd ligament door een aanvaring met een trap. Verder bleef ik voorlopig gespaard, op die blutsen en builen na dan. En vooral heel veel grappige verhalen, dat dan weer wel.