groezrock 2014

groezrock 2014

posted in: Muziek | 0

Vorig jaar Groezden we al en omdat de line up dit jaar ZO sterk was, konden we niet anders dan ons tickets aanschaffen. Spijtig genoeg enkel voor zaterdag, wegens net een huis gekocht enzo, waardoor we de geweldige NOFX op vrijdag misliepen. Gelukkig was er genoeg lekkers voorzien, zodat we dat niet te hard aan ons hart moesten laten komen. Headliners waren The Hives en The Offspring, twee bands die me al vanaf de intro vrolijk kunnen doen huppelend headbangen. (Ik kan dat, het is een kunst)

En dan vergeet ik nog een hele hoop andere fantastische groepen, waaronder het immer geweldige Funeral Dress die als vanouds weer rockten als de beesten.
the hives

First things first, het moet gezegd, The Hives hebben me een beetje teleurgesteld. Niet omdat ze niet goed klonken, zo live on stage en wel integendeel. Blijkbaar zijn die gasten gekend voor hun ellenlange bindteksten. Voor mij allemaal geen probleem, als het de muziek ten goede komt. Ik vond persoonlijk dat ze gerust de muziek voor zichzelf hadden mogen spreken.

In mijn herinnering hebben ze hoop en al 5 nummers gespeeld. Het waren er waarschijnlijk meer en het klonk ook verdomd goed. Neemt niet weg dat de volle laatste vijf minuten vol geluld werden door Pelle Almqvist om dan na twee noten Tick Tick Boom van het podium te verdwijnen. Misschien heb ik ook wel wat gemist door de kerel die het nodig vond een hele tijd in mijn oor te staan lullen over god weet wat. I’m trying to rock out here dude, leave me alone!

Hoogtepunt van de avond (of pakweg 2014 tot nu toe) was dan toch wel The Offspring. Het feit dat de vocalen veel te stil stonden werd volkomen teniet gedaan door tienduizenden kelen die elk nummer van start tot finish meebrulden. The Offspring heeft voor mij sowieso al een nostalgisch tintje.

Ik weet nog hoe ik als 13-jarige Americana in mijn handen geduwd kreeg van een klasgenoot. Ik weet ook nog hoe hard die CD mijn hele muzieksmaak heeft omgegooid. Gedaan met flauwe radiopop en op naar Rock (& Roll). Daarom voelde het eens zo goed dat ze Smash, een van hun beste platen, helemaal integraal hebben afgespeeld.

bad habit
Je voelde na elk nummer hoe het volgende lied al op de tongen van de bijstanders lag. Mijn allergrootste favoriet was als tweede aan de beurt en ik denk dat ik daar zowat mijn stem ben verloren. Toen die geniale baslijn door de speakers knalde werd het publiek gek. Al helemaal toen ze het nummer na een korte pauze opnieuw inzetten met het begin van het beste stuk. Het stuk dat je niet anders dan kei- maar dan echt KEIhard meeschreeuwen.

Drivers are rude
Such attitudes
But when I show my peace
Complaints cease
Something’s odd
I feel like I’m god
You stupid dumbshit goddam motherfucker!

 

Ontlading. Pure goddam (Ik vergeef ze zelfs hun spelling) ontlading. Ik verklaarde nog even tegen een al even enthousiaste meebruller dat ik na Bad Habit en Self Esteem mijn hoogtepunten wel gehad had. En dan… Dan begonnen ze aan de encores. En dan, werd elke oud geworden puber opnieuw 13 toen de eerste tonen van All I Want klonken. Het werd een mengelmoesje van hun grootste hits met Pretty Fly For a White Guy en The Kids aren’t Alright als afsluiters. Serieus, mijn longen deden de dag erna nog de hele dag pijn van al dat zanggeweld, dan weet ge dat het goed zit, toch?

Voor de liefhebbers, Smash integraal hier op downsideup. Niet live, maar gelukkig voor jullie ook niet met mijn enthousiaste zangpartij op de achtergrond.